Ludzkie fale - Wanda Chodorowska

Wiersz z książki Myśli Rymowane

Człowiek podobnie jak woda
Falą pokoleń przepływa.
Tutaj brzeg wznosi, buduje,
A tam rujnuje i zrywa.

Młodość skały z gór znosi
Głośnym, wartkim strumieniem.
Starość, jak rzeka nizinna
Płynie cichym marzeniem.

Woda zaś wciąż pracuje
Ta rzeczna czy lodowa,
Morska czy źródlana,
Potokowa czy ściekowa...

Włąsną energią pomaga,
Tysiące turbin porusza,
Przed głodem i śmiercią ratuje
W czasie długotrwałej suszy.

Woda karmi i poi,
Woda chłodzi i rosi,
A na każde życzenie
Z lądu na ląd przenosi.

Woda, nawet kranowa
Czyści, pierze i zmywa
Lecz czy nigdy nie broi?
Zawsze nas uszczęśliwia?
Nie zabiera nam bliskich?

Mieszkań nam nie zalewa?
Nie zatapia czasem całego
Dorobku życia ludzkiego?
Więc mamy tylko dlatego
Porzucić wodne fale?
Zerwać odwieczne więzy
Mieć wieczne pretensje, żale?

O t, że woda nie zawsze
Jest pitna i kryształowa,
e bywa mętna, przeciętna
Potopowa czy gradowa?

Nie zapomnijmy, że woda
To nasze szczęście i zdrowie
I - że z nią nam jest po drodze,
Bo - bez ...
czekają nas strumienie łez.

        Warszawa, 2007.01.17

Prawda o przemijaniu - Kacper Wróbel (debiut)

lata przemijają mi dniami

jedyne co widzę to blask

przed moimi oczami

choć moje serce

wypełnione jedynie dziurami

będę kierował się jedynie odczuciami

aż do dnia w którym stanę przed biało-złotymi

bramami w których brak chciwości nienawiści

czy złości

lecz tylko nadmiary upragnionej miłości

zakochani - Majka Sotowicz

Wiersz ze zbioru: Słowa jak motyle

Zapatrzeni

zaszeptani

przytuleni

rozbudzają swą namiętność

by odmienić

uśpiony wulkan namiętności

w kipiący żar

chociaż uczą się miłości

miło patrzeć

jak 

są zapatrzeni

zaszeptani

przytuleni...

Mój kot - Elżbieta Sobólska-Majewska

Wiersz z książki Wiersze Ciotki Trzpiotki

Ma stumilowe wąsy

I uśmiechnięty nos

I dumnie nosi ogon

Jak bardzo ważny ktoś.

Z wdziękiem stąpa po płocie

Jak akrobata skacze

Mruczy piekne piosenki

A najczulej ... gdy płaczę.

jestem - Majka Sotowicz

Wiersz ze zbiorku: Słowa jak motyle

jestem cieniem ze snu

który bezszelestnie

przemierza rzeczywistość

i marzy o powrocie

do miejsca gdzie

czuje się bezpiecznie

bilet w jedną stronę - Majka Sotowicz

Wiersz ze zbiorku: Słowa jak motyle

Dobrze zaplanuj

wycieczkę przez życie

bo nie wrócisz

na pierwszy przystanek

by zmienić trasę.

Plucha - Elżbieta Sobólska-Majewska

Wiersz z książki - Wiersze z rękawa

Mokrym palcem

w szybę puka,

roztańczona z wiatrem plucha.

W szarym płaszczu

z wyłogami

pląsa plucha pod drzewami.

Rozigrała się na dachach,

rozbębniła się rynnami.

Plucho,

powiem ci na ucho:

- Nie zostawaj długo z nami.

Kto winien? - Wanda Chodorowska

 Wiersz z książki - Myśli Rymowane

Los wszystkich ludzi na świecie

Wierzycie mi czy nie wierzycie

Jest zwykłym biletem wstępu

Do znanego teatru „ŻYCIE”.

Sztuka w teatrze trwa latami

Reżyserujemy ją przecież sami,

Główną rolę też sami gramy,

A na oklaski wciąż czekamy.

W pewnej chwili, niespodziewanie

Zamiast zwykłych rutynowych owacji,

Słyszymy gwizdy i tupanie.

Coś nam nie wyszło? Nie mamy racji?

My się przecież nie mylimy1

Ale siadajmy1 Ogladajmy1

Przekonamy się, jak zobaczymy,

Jak się zastanowimy1

Tak więc siadamy, oglądamy

Nagle …zauważamy,

Że sztuka źle przemyślana,

Akcja całkiem zagmatwana,

Scena źle oświetlona,

Widownia zbyt nagłośniona.

- Jak to się stało?

Wstyd1 Nieporozumienie1

Klęska i przygnębienie1

Kto nam tak sztukę źle ustawił1

Treści nie docenił, źle przedstawił?

Kto nas tak nie pożałował?

Boleśnie skompromitował?

W odpowiedzi usłyszeliśmy zdanie,

Które dla nas jest też pytaniem:

Kto temu winien? No, kto?

Gdzie my wtedy byliśmy?

Dlaczego na to zezwoliliśmy?

Co nas zepchnęło? Jaka siła

Od naszych marzeń oddaliła?

Kto wtedy za nas rządził?

Kto za nas decydował?

Kto to był?

Co o tym myślicie?

Ja myślę, że to był tylko źle trafiony,

Zbyt tanio przez nas kupiony

Bilet do teatru ŻYCIE.

                 Warszawa, marzec 2001

Mówiłeś - Daniela Ziętala

Wiersz opublikowany w tomiku: Nasz Papieżu ukochany

 

Mówiłeś do nas Papieżu

że Jezus wzywa nas

byśmy byli prawdziwą

solą tej ziemi

i tych czasów.

 

Pamiętamy Twe słowa

i przyrzekamy,

że nie porzucimy

wiary naszych ojców.

 

Bo wiara człowiekowi

daje wielką siłę

człowiek bez wiary

żyć nie może.

 

Strzeż nas o Panie

w każdy dzień,

w każdej życia chwili.

 

Niech wiara

wzrasta w nas

i nigdy nie zagaśnie.

 

Traktor - Elżbieta Sobólska-Majewska

Wiersz z książki - Wiersze z rękawa

 Traktor orze

na ugorze,

żeby zboże

prosto w górę

aż pod chmurę

złotym łanem

rosło.

Ryje bruzdy,

w bruzdkach ptaki

znaleźć mogą swe przysmaki.

Jak labirynt skib szeregi.

Traktorzysta szarpie biegi.

Silnik prycha, warczy, gra

- zapracował się do cna.