Misja - Waldemar Balcerowski

Wiersz z tomu: Dni stare, dni nowe

Dziadek Jan był w szpitalu. Mama, jego najstarsza córka,

miała trudną do spełnienia misję. Jechała za Nową Słupię,

lecz dla niej, wówczas, niemal na koniec świata.

W torebce trzymała butelkę z mętnym jak wyrok moczem,

liczne pytania tłukły się w jej głowie.

Czy zastanie znachora? Czy wysłucha jej pomimo tłumu,

który będzie oblegał podwórze i mały, drewniany domek?

Czy, wreszcie, wróci do domu z wieścią, od której można skamienieć?

Ta, ten nieznany jegomość nosił już w sobie zapowiedź jutra.

Tylko, kto powie, jaką?

 

Babciowe - Waldemar Balcerowski

 Wiersz z tomu: Dni stare, dni nowe

Nie pamiętam moich dziadków i babć.

Jedynie dziadek Jan przechadza się wzdłuż wysokich śliw,

coś mi mówiąc na tle jesiennego słońca.

I szybko znika, bo przez ułamek sekundy stoją nad jego grobem.

Nade mną żałobne twarze krewnych, którzy milczą.

Pamiętam jednak babcię Mariannę, sąsiadkę,

mieszkającą jak ja w drewnianym domu obok.

Lubiła do nas przychodzić i siadać przy ciepłym piecu.

Dziś sobie myślę, że oprócz ziemskiej pamięci

powinna otrzymać w niebie bardzo wysokie babciowe.

Miłość w Rzeczniowie - Grzegorz Rak

Fragment powieści Miłość w Rzeczniowie, 2018, s. 25-26.

W rzeczywistości łąki ciągnęły się przez całą wieś, przyrośnięte do Krępianki, niewielkiej rzeczki. Kiedyś, jeszcze przed regulacją, mimo że taka maleńka, potrafiła po zimie nieźle narozrabiać. Dziś okiełznana, płynęła wąskim, wyznaczonym jej korytku, coraz mniej przypominając rzekę, a coraz bardziej melioracyjny rów. Rzeka stanowiła z grubsza jedną z dwóch prowadzących przez wieś osi. Drugą była biegnąca przez Kolonię Rzeczniów, sam Rzeczniów aż do Jelanki z jednej a Rzeczniówkiem z drugiej strony, droga. Wyprowadzała swoimi mackami tutejszych ludzi nie tylko w ich pola, ale także cały świat, czyli do Grabowca, a dalej do Iłży, czyli do Sienna i dalej do samego Ostrowca, czyli na Pawliczkę i dalej do Lipska. Nie udawali się Rzeczniowiacy jednak , bo i po co, za często w te odległe rejony. Do pracy, do Zębca od jakiegoś czasu jeździli owszem zakładowym autobusem, ale to nieliczni. Przy tej drodze stały nie tylko drewniane, kryte strzechą chałupy. Trafiały się już wtedy, w sześćdziesiątych latach, pojedyncze budynki z białej cegły, a cementowe dachówki stopniowo wypierały niebezpieczne, bo łatwopalne strzechy. mniej więcej po środku wsi stał kościół z plebanią. w pobliżu szkoła. Stał sklep geesu, tegoż masarnia, hala, w której ku uciesze tutejszych dzieci nalewana do butelek oranżadę. Oranżada nie tylko posiadała niezwykły, nie do podrobienia smak. Równie ważne jak picie było jej otwieranie. Robiło się to poprzez uderzenie kantem dłoni w sprężynę specjalnego korka. Uderzać tak, aby otwierająca się oranżada wydała charakterystyczny syk, coś jak otwierany szampan, trzeba było umieć. Rzeczniowskie dzieci umiały.

 

Ziemniaki w mundurkach - Waldemar Balcerowski

 Wiersz z tomu: Dni stare, dni nowe

Ziemniaki w mundurkach, dotowane w skórce,

to był jadłospis hodowanych zwierząt.

Nim z dodatkiem serwatki i śruty owsianej

trafiały do ich ryjków, pysków, mord czy też dziobów,

a następnie, już przetrawione, jak zbyteczny balast

były zsyłane na miękką podściółkę -

czekał na nich prysznic w przepastnym korycie.

Gable, sprawne ręce - te już wiedziały,

co robić mają z niesforną gromadą,

która nigdy sama nie weszła do wody.

Miłość w Rzeczniowie - Grzegorz Rak

 Fragment powieści Miłość w Rzeczniowie, 2018, s. 12.

Gnał po pustawej "siódemce" na spotkanie ciężarówki Andrzeja z Kielc. Odkręcił okno, powietrze przyjemnie chłodziło. Wcisnął klawisz radia. Złapała się jakaś lokalna stacja, chyba ostrowiecka. Jedna piosenka i wiadomości. Już chciał przełączyć, kiedy spiker rozpoczął informacje z ostatniej chwili: - W miejscowości Grabowiec doszło do tragicznego wypadku. Na drodze dojazdowej z sąsiedniej miejscowości - jak relacjonuje młodszy aspirant Borek - osobowy samochód zderzył się z ciągnikiem. Na miejscu zginęły dwie osoby, pasażerowie osobowego mercedesa. - Jak dalej relacjonuje młodszy aspirant Borek - tragedii dodaje fakt, ze było to świeżo poślubione małżeństwo. Ona - dwadzieścia cztery lata, on trzydzieści lat. Na miejscu jest nasz... - wyłączył radio. Niefart tych młodych ścisnął mu żołądek i jeszcze - czy to ten Grabowiec? Możliwe! Mogli jechać do Rzeczniowa. to możliwe, skoro radio Ostrowiec. Do tego ten Borek! Nazwisko z tamtych stron! Niedługo będę robił "małą trasę". Muszę zajrzeć do Rzeczniowa.. Tak, koniecznie!

Następstwo epok - Waldemar Balcerowski

Wiersz z tomu: Dni stare, dni nowe

Najpierw były żeliwne sagany i ocynkowane kotły.

Stawiało się je w drugiej kuchni, na płycie cez fajer.

Potem nastały parniki, rozwłóczące zapach

tlącego się drewna i węgla.

Jeszcze później pojawił się ich nowoczesny kuzyn-

elektryczny parnik. Ojciec, by zaoszczędzić na prądzie,

nastawiał jego zawartość na późną godzinę nocną.

Wszystko szło ku lepszemu, ale wystarczył dwudziesty

stopień zasilania, przepalony bezpiecznik, by znowu

wrócić do poprzednich epok.

Dom dziadka - Waldemar Balcerowski

 Wiersz z tomu: Dni stare, dni nowe

w tym domu wszystko było już stare koślawe i przygarbione

jak starzec pochylone czasem

żyjące doprawdy jakimś cudem

jeszcze z sosnowych belek nie wywietrzał całkiem zapach

żywicznego lasu jeszcze dach kryty strzechą

choć omszały i potargany od wiatru

chronił siebie tylko wiadomym sposobem

z lękiem patrzących w górę domowników

jeszcze olbrzymie głazy granitowe znaczyły

jak dawniej cztery strony świata

i ganek z kolumienkami sień szeroka chłodna

wiodły przychodzących do tutejszej drogi

ale już cień gruszy ulęgałki mężniał i wyrastał

nad szczyt dachu i gniótł go do ziemi

już jesiony w rozwarte ręce chwytały

odłamki nieba kradnąc światło i błękit

ale już nie te drzewa niebo i pola

których kiedyś był dopełnieniem

stanowiły nowy krajobraz nie był

już częścią tamtej natury bezpowrotnie

wygnanej z raju eternitu

3 - Waldemar Balcerowski

 Wiersz z tomu: Dni stare, dni nowe

Krępianka rzeka w czasach dawnych

nieoszczędna w wodę i rozlewna

z tej racji przyozdobiona na złoto kaczeńcami

niegdyś dość obficie zasilana toksyną

z geesowskiej piekarni wytwórni oranżady i eskaeru

stąd i chętnie porastała jej brzegi pałka wodna

nad wodą unosiła się czasem

dziwnie nieokreślona woń - ni to nieświeżej ryby

ni to lipcowego wychodka

ale niejeden wyrostek ryzykując wizytą u skórnego

pluskał się w jej toni i zażywał błotnych kąpieli

w letnie upały wszystkie stworzenia

ciągnęły do koryta rzeki

dwu- czteronożne dwuramienne dwuskrzydłe

ssące gryzące i plujące

był to prawdziwie rajski koncert w dolinie rzecznej

podczas którego ryczenie krów rżenie koni i gęganie gęsi

kwakanie kaczek łączyło się z ludzkim wołaniem i rozmową

2 - Waldemar Balcerowski

 Wiersz z tomu: Dni stare, dni nowe

tyle razy myślałeś że wyjedziesz stąd

nie wracając jak wielu

to twoje i ich święte prawo mówiłeś

zresztą cóż cię tu trzyma jeśli nie konieczność

lekkość świtu obietnice poranka

młodość świata o zbyt wczesnej porze

czasem niskie spiętrzenia chmur

nad głową ich czuła przysłona

pozwalały widzieć twój zamiar

na moment w całej ostrości

wystarczyło zamknąć za sobą

skrzypiące drzwi od sieni

i schować w mankietach koszuli

zbyt kanciaste dłonie

a niezgrabne maniery

przyczesać jak niesforny kosmyk

o naiwności granicząca z cudem

o sztuczny kogucie przystrojony barwnie

w nie swoje piórka przed tobą były jeszcze

ciemne noce by zrozumieć istotę rzeczy

1 - Waldemar Balcerowski

 Wiersz z tomu: Dni stare, dni nowe

zaledwie meble zasłonięto pokrowcem

i nowożeńcy rzekli za progiem: Valete!

ledwie kareta wjechała w gościniec

kołami pisząc znaki pożegnalne

a już od wiosek pól rzek i lasów

wiatr jak opętany zaczął siejbę strachu

choć nie wiedzieć czemu wszak zarządca mienia

pełni nadzór solennie i jego raporty

to wzór buchalterii istne poematy

zboże urodzajne wciąż tu daje ziemia

stawy dworskie ryb pełne zapełnione gumna

i chłopi grosz ostatni w karczmach przepijają

tylko wiek dziewiętnasty krwawi z wschodniej strony

więc chmurą zbyt czarną horyzont przysłonił

z niej prosty lud wierzy kolos się wyłoni

co nad ziemskie dobra wzniesie swoje ramię

z zaciśniętą w pięść mocno chłopską twardą dłonią