Dobrze wiedzieć... - Majka Sotowicz

dobrze wiedzieć że jesteś
śladem moim ruszasz śmiało
choćby na manowce
lub gdziekolwiek bądź

bo z tobą raźniej
nie jak z duszą na ramieniu
i marzyć można o niczym
- we wszystkim odnajdziesz sens

a gdy ręce opadają
ukojenie przynosisz
dodrze więc wiedzieć nadziejo
że wciąż przy mnie jesteś

Kosów Marianki 01.10.2017

Majka Sotowicz - biografia

Nazywam się Maria Elżbieta Sotowicz.

*** - Majka Sotowicz

Wiersz z książki: Słowa jak motyle...

na niepogodę

w kościach mnie łamie

ale miłości nie mówię

amen

Nie oddam nic - Wanda Chodorowska

Wiersz ze zbioru: Myśli Rymowane

Przypadkowo i niespodziewanie
Znalazłam się przy ścianie
Królestwa Śmierci - HADESU.

Do jego środka nie wchodziłam,
Tylko przez mur przerzuciłąm
Operowaną część swego ciała.

W przeszłości w szpitalach bywałam
I też tam wyrzucałam swoje organa,
Więc częściowo przekraczałam wał
I częściowo jestem w stosie ciał.

Może niebawem przekroczę Styks
I muszę oddać to, co się już kruszy,
Lecz wcale nie muszę oddawać
I zostawiać tutaj swojej duszy.

Nie zrezygnuję też z niczego:
Ze szczerej wiary w Boga,
Z Wielkiego Miłosierdzia Jego,
Nie oddam swej jaźni i wyobraźni
Ani nic z miłości do każdego
Ze swoich bliskich!!!
Tutaj jestem zdrowa jak rydz.
Z tej sfry duszy nie oddam nic!
Nic a nic!!!

      Szpital Bielański, Oddział Urologii,
      Ostry dyżur, pokój nr 5
      Warszawa, 2002.14.10

Pamietamy - Daniela Ziętala

Wiersz opublikowany w tomiku: Nasz Papieżu ukochany

Ojcze Święty - Papieżu Polaku!
Zawsze byłeś z nami,
obdarowywałeś nas
mądrymi słowami
gestami pełnymi miłości.
Do dziś to pamiętamy:
czasem byłeś
smutny, zatroskany
martwiłeś się
o pokój całego świata
a szczególnie o sprawy
Twej ukochanej
Ojczyzny Polski.
Dziś brakuje nam Ciebie!
Ciągle Cię wspominamy
Tyś był jedyny sprawiedliwy
na tej ziemi.
Nie zacieramy śladów Twych
czujemy jak byś z nami
zawsze był, Ojcze Święty.

            Sienno, lipiec 2005 r.

Na dachu - Elżbieta Sobólska-Majewska

Wiersz z książki: Wiersze Ciotki Trzpiotki

Powiedz mi kocie

co robiłeś na płocie?

Ostrzyłem pazurki

A na drzewie?

Patrzyłem na chmurki.

A na dachu?

Najadłem się strachu.

Wiara daje nadzieję - Daniela Ziętala

Wiersz opublikowany w tomiku: Nasz Papieżu ukochany

Zaczynaj młode życie z Bogiem
zaczynaj dzień od rozmowy z Nim
niech nie wbijają Tobie w głowę
że nie ma go, że to tylko mit.

Proś, by prowadził
cię przez życie
byś się nie potykał
nie błądził w nim.

By ci wyznaczył
bezpieczną drogę,
by twym drogowskazem
życiowym był.

Bo wiara w Boga
daje nadzieję,
pozwala przetrwać
trudne dni.

On widzi Ciebie
wyciąga dłonie
i prosi - przyjdź,
zaufaj mi.

w jesieni życia - Majka Sotowicz

Wiersz z książki: Słowa jak motyle...

oczekuję złotej jesieni

i słońca rzucającego

ciepłe promienie

i wiatru który rozwieje

moje gładko zaczesane włosy

i ciebie przy mnie

z radosnym wyznaniem:

wciąż cię kocham

Katyń - Wanda Chodorowska

Wiersz z tomu: Myśli Rymowane

Stoisz i nie wiesz,
Czy to las, czy cmentarz?

Drżysz, bo widzisz piękno przyrody
i miejsce okrutnej zbrodni.

Wiesz, że tutaj leżą stosy
czaszek podziurawionych,
Góry szkieletów wypiętrzonych,
naszych, polskich oficerów.

Stoisz i myślisz, że przecież
zabitych od zabójców
Nie dzieliła nawet jakaś inna rasa,
Ani inny kolor skóry,
Tylko inne wojskowe mundury!

Katyń był pierwszym obozem śmierci,
Więc nie dymił jak Birkenau.
Tu ciała wywożono wprost na złom.
Ważna pamiątka po nich została
Ten las! Ten wspólny grób i ich wspólny dom!
Już siedemdziesiąt lat od tamtej pory minęło,
A pamięć o nich trwa! I niech trwa!!!

                            Warszawa, 2009.12.15

Ludzie jak róże i jak szakale - Wanda Chodorowska

Wiersz ze zbioru: Myśli Rymowane

Wciąż otacza nas tłum
Ludzi przyjaznych i ujadaczy.
Wciąż ogarnia nas szum
Ich radości, bólu czy rozpaczy.
Wciąż kłębi się ludzki rój,
Zalewa cię, jak wody potoku,
Stwarza klimat "nie swój",
Najczęściej wyciska łzę w oku.
Jedni jak pęki róż
Pachną nabrzmiałą nadzieją,
Nim coś powiedzą, wiesz już,
Że ci sprzyjają, że rozumieją...
Czujesz życzliwy blask
I robi się ciepło, miło,
Jakby jutrzenki blask
I niebo ci się otworzyło.
Patrzysz na orli lot
Tych, którzy wzbili się wysoko
I wierzysz, że to ich pot,
Praca i geniusz śpiący głęboko
Wyniósł ich na taki szczyt,
Że zdobyli bogactwo i sławę.
Prawda to, czy tylko mit?
Coś wciąż budzi moją obawę.
Inni jak sfora psów!
Przez całe życie muszą ujadać
Każdemu choć parę słów
Czarnych do życiorysu powkładać.
Są jeszcze ponadto:
Złodzieje, zbóje, hieny, szakale,
Którzy twoją duszę chcą połknąć
Jak gołębia rozbitego na skale.

                      Warszawa, lipiec 2002