Wiersz opublikowany w kwartalniku:
"Życie Powiśla", 2002, nr 1, s. 70.
Pogrążeni w myślach
Szukamy swoich marzeń
Nie zatrzymamy chwili
I nie cofniemy zdarzeń
Coraz bliżej śmierci
Coraz dalej życia
Coraz więcej zdobytych
A coraz mniej do zdobycia
Dużo żali i smutków
Zamiast uśmiechu łzy
Zamiast obcych bliscy
Zamiast bliskich My
Wiersz ze zbioru: Rzeczniowskie notacje
Lucynie Stępnikowskiej
ach zakląć śmierć w marmurki
w ugier zielenie i brązy
w kościół wzniesiony starannie
z wapiennego kamienia
w pięknej Rzeczniowskiej niwie
wieść życie wolne od troski
a rozpacz czarną jak marmur
w mądrą przekuć inskrypcję
i prosić prosić o pamięć
nim pająk na krośnie czasu
własną utka modlitwę
 |
| Grafika - Magdalena Kruk "Tęsknota za Arkadią" |
Wiersz opublikowany w kwartalniku:
"Życie Powiśla", 2002, nr 1, s. 70.
Co rano szukam nadziei,
na lepszy dzień.
Co wieczór szukam szansy,
na piękny sen.
Co dzień szukam serca
wśród tłumu serc.
Co chwilę szukam duszy,
lecz nie ma Cię.
Wiersz opublikowany w kwartalniku:
Wiersz ze zbioru: Rzeczniowskie notacje
niech ocaleją pod naporem czasu karty rejestry ewidencje
wielotomowe akta ciężkie i syte od ludzkich zdarzeń
wypełnione pośpiesznie urzędniczą ręką lub w zaciszu plebanii
zapisane starannie piórem wierne dowody na istnienie
bo dzięki nim nie umrzemy cali zostanie po nas długi korowód dat i cyfr
świadectwo naszych danin z obowiązku i ku większej chwale
karty gospodarstw podatkowe nakazy historie zdrowia i chorób
Libri Natorum Copulatorum i Mortuorum będą z wiekiem
tak jak spróchniałe wilgotne drzewa wysyłać swe przedziwne światło
przez zamknięte mroczne archiwum
Wiersz opublikowany na łamach kwartalnika:
" Życie Powiśla", 2022, nr 2, s. 7.
Biały kwiat – zakwita raz,
czy to jest jego wyznaczony czas?
I ponoć pachnie tylko jedną noc,
czy tak szybko zatraca swą moc?
Pytań rodzić może się wiele,
bo różne jego mogą być cele.
A gdybym Ciebie zapytała o Niego,
co mogłabyś rzec szczerego?
Bo w mojej głowie myśli niezliczone:
wyjątkowy, klasyczny, godny nosić koronę!
I myślę że tylko wymiar czasu tu znaczy wiele,
biały, żółty czy czerwony – niech wyzwoli euforię w Twoim ciele.
Wiersz z książki: Wiersze z rękawa
Dla Hanny Marii
Co ma piernik do wiatraka?
Otóż to historia taka.
Młynarz mąkę miele w znoju.
Piekarz ciasto mocno gniecie.
A cynamon do piernika
rośnie gdzieś na świecie.
Miód się w ulach wartko leje.
Imbir w kłączu ostrzy smak.
A goździki i kardamon
pacną, że słów brak.
Pieprz do ciasta? Właśnie tak!
Piernik z pieprzem za pan brat!
Jeszcze ziele, muszkat gałka
- egzotyczna to mieszanka.
Co ma piernik do wiatraka?
To historia jest nijaka.
Nie psuj głowy, przestań pleść.
Lepiej kawał ciasta zjeść.
Wiersz opublikowany na łamach kwartalnika:
" Życie Powiśla", 2022, nr 2, s. 7.
Do gwiazd, a może i dalej pofrunę za Tobą,
nawet gdybym przez chwilę miała nie być sobą.
I w tej przestrzeni ponadczasowej,
chcę nurkować w otchłani deszczowej.
I niech przemoknięte serce w zachwyt wpada,
a błękit nieba i krwawość księżyca niczego nie wygada.
I za tą zagadkowość wdzięczność ogromna,
dla Ciebie – prawdziwa, naturalna, o tak skromna.
Wiersz ze zbioru: Rzeczniowskie notacje
moim Nauczycielom
od dzieciństwa uczymy się
słuchać innych
matki
ojca
dziadków
kolegów i przyjaciół
z czasem uczymy się słuchać
wznosząc lub opuszczając głowę
nauczycieli różnych przedmiotów
przełożonych
petentów
Pana Boga
najtrudniej i najpóźniej
przychodzi nam słuchać
wrogów
i samych siebie
tę lekcję odłożoną na jutro
musimy jednak sami
dokładnie odrobić
Wiersz opublikowany na łamach kwartalnika:
" Życie Powiśla", 2022, nr 2, s. 7.
Spojrzałam wczoraj o nocnej porze,
na niebo – stojąc ot na dworze.
I tak wpatrując się w nie dyskretnie,
jakby tam było widno, świetliście i gwiezdnie.
I myślę sobie, jaka tam nić porozumienia kwili,
czy wszyscy są tam dla siebie odrobinę mili?!
Stoję przez chwilę, w dalekiej oddali,
i mam wrażenie jakby mi pomachali.
Tylko kto i co, być to by mogło,
bo nagle wszystko prysło, mgłą powiało.
Jednak kreatywna wyobraźnia pozwoliła pójść dalej,
bez podróży w to samo miejsce, dzięki nocy przespanej.
Ukoiłam swą ciekawość, skrzydłami fantazji,
bez żadnej napotkanej podniebnej inwazji.