Wiersz opublikowany w zbiorku: Rzeczniowskie notacje
wieczorem idąc od cioci Janiny
widziałem ścianę drzew piętrzącą się
na wschodniej stronie nieba
wtedy spotęgowany ciszą szum jesionów i klonów
zdawał się mową zmarłych
ich niepojętym zbiorowym głosem
od którego gięły się kolana miękkie
i serce uwierało w gardle
chcące jak zając czmychnąć spod ostrzału trwogi
Wiersze z cyklu: Dni stare, dni nowe
Graf. Magdalena Kruk
Wiersz zaprezentowany podczas spotkania autorskiego z poetką i pisarką ikon, Elżbietą Sobólską-Majewską w drugim dniu "Rzeczniowskich Spotkań ze Sztuką- Muzy nad Krępianką" (23 września 2023 r.)
Wiersz opublikowany w kwartalniku: "Życie Powiśla", 2002, nr 1, s. 70.
W kolejce po wieczność
czekam
na pół długości kościoła
na tysiąc razy
stawiam z nogi na nogę
na całą buchalterię grzechów
starczy
i na szepty z Panem Bogiem
i sąsiadem który o ziarnko maku
posunął się raptem
więc koniec świata jest jednak blisko
Wiersz opublikowany w książce: Wiersze z rękawa
Są słowa,
które lubią się gubić.
Trzeba się trochę natrudzić,
aby je znaleźć i użyć.
"Proszę"
chowa się za kaloszem.
"Dziękuję"
często w wannie nurkuje.
A "przepraszam"
zwykle kryje się pod pawlaczem;
tak głęboko,
że nie sposób go wyciągnąć odkurzaczem.
A czasem
"przepraszam"
w kącie pod szczotką
śpi słodko.
Wiersz opublikowany w kwartalniku: "Życie Powiśla", 2002, nr 1, s. 70.
od wczoraj podżegam do wojny
z państwem mrówek faraona
misternym sieciom pajęczym
odbieram prawo do pewnej lokacji
nie mam litości wobec kołującej osy
która w kroplach deszczu kończy taniec śmierci
kwestionuję niezbicie
zapis ochrony insektów
i płochliwym gryzoniom
niosę zatruty pokarm
nawet anobium puntatum
próżno kołacze do mojego słuchu
nie zdziwię się jeśli kundel
leżący teraz na poboczu jezdni
jutro weźmie psi odwet
na nieprzyjacielu zwierząt
Wiersz opublikowany w tomie: Myśli Rymowane
Ścieżką swego życia
Z jednaką ochotą
Szłam przez gąszcze, wertepy,
Kamienie czy błoto.
Choć z dużym wysiłkiem
Szłam zawsze z nadzieją,
Że plan mój się uda,
Choć słupy się chwieją.
To "parcie do przodu"
Łączyłam z uporem,
By zwiększyć swe siły
W rąbaniu toporem.
Na skaleczenia miałam
Kleje cierpliwości,
A zmęczenia gasiłam
Kroplami radości.
Praca jest mniej mordercza,
Kiedy słońce świeci,
A mnie zawsze świeciło
Szczęście moich dzieci...
Warszawa, 2012.03.20
Wiersz opublikowany w zbiorku: Rzeczniowskie notacje
oraz w kwartalniku: "Życie Powiśla", 2002, nr 1, s. 70.
jak dobrze że
mamy swoje podwórka
bramy furtki ścieżki i drzewa
nawet te ścięte pod dyktatem czasu
o których pnie potykamy się nocą
wystające kamienie i głazy
żłobione naszymi stopami
jak wodą pracowitej rzeki
zasłonięte cieniem leszczyny i bzu czarnego
groby wiernych przyjaciół
psów kotów zranionej jaskółki
miejsca skąd wiatr nie rozwiał jeszcze
zapachu osób miłujących
ten skrawek świata
jak dobrze
myślałem tak czytając wiersze młodej poetki
o głodzie własnej przestrzeni
Wiersz opublikowany w tomie:
Myśli Rymowane
Dziesiątki lat już idę
Długą życia koleją
I zawsze się spotykam:
Ze zwycięstwem i klęską,
Sukcesem, bólem, biedą
I żywą beznadzieją.
Same sukcesy byłyby
Pewnie nazbyt banalne,
Pachniałyby codziennością.
Prawie niezauważalne.
Może na tym polega
Pełnia życia ludzkiego,
Żeby przejść fart i niefart,
Popróbować wszystkiego?
"Jak se pościelesz, tak wyśpisz"
Mówi znane przysłowie,
Lecz nie zawsze się sprawdza.
Czasem tylko w połowie.
Przetrwać wojnę - to sztuka?
Łaska Boska? Myślenie?
Czy zwyczajny przypadek?
A może przeznaczenie?
Stworzyć zgrane małżeństwo,
To rozum, czy intuicja?
Moc silnych charakterów
Czy obu płci seks-racja?
Urodzić zdrowe dziecko,
Piękne i utalentowane,
To tylko nasze pragnienie?
Nasz wysiłek? Czy jeszcze
Coś nam przez los dodane?
Czy są zaplanowane
Kalectwa powypadkowe?
Które się wciąż zdarzają,
Czekają na nas? Gotowe!
Wszystkie siły są ważne
W budowie naszej przyszłości,
Wiele zależy od nas.
Więcej od Opatrzności!
Więc módlmy się do Boga!
Nie wstydźmy się słabości!
Wszechmoc jest w Jego ręku!
A w Nim Morze miłości!
Warszawa, 2006.12.22
Wiersz opublikowany w kwartalniku: "Życie Powiśla", 2002, nr 1, s. 70.
być niezmurszałą tkanką
szkieletem dowcipu
na ustach towarzystwa
w jakiś czas po stypie
przy lampce dobrego wina
a nie zaś powietrzem morowym
wodą w ustach
kimś zamkniętym
w szczelnym pokrowcu milczenia
ale najpierw być żywym
choć raz dla siebie